Xəbər lenti

  • 2017-01-18
  • 15:51 Azərbaycanda nüvə xammalı ehtiyatları axtarılacaq
    15:35 Lavrova bəyanatla cavab verildi
    15:27 Nazir: "Avropanın ən böyük problemi Avropanın özüdür"
    14:57 Qubad İbadoğludan Lavrov açıqlaması: "Moskva buna göz yummayacaq"
    14:55 Azərbaycan və İslam İnkişaf Bankı arasında qrant sazişi imzalanıb
    14:23 CİA 11 milyondan çox gizli sənədi ictimaiyyətin istifadəsinə verib
    14:18 Kılıçdaroğlu və Baxçalı bir araya gəliblər
    14:06 Sabah havanın kəskin dəyişəcəyi gözlənilir
    13:51 İtaliyada zəlzələ baş verib
    13:45 Corc Buş xəstəxanaya yerləşdirilib
    13:30 "ASAN" xidmətin iş qrafiki dəyişdi
    13:20 BSU-nun yeni rektoru Kamal Abdulladan danışdı
    13:15 Çin ABŞ-a Tayvanla bağlı etiraz edib
    12:58 Böyük Britaniya turistlərini Qambiyadan təxliyyə edir
    12:37 Təhsil Nazirliyi “Qafqaz” Universitetinin bağlanmasına reaksiya verib
    12:25 Davosda Azərbaycan və İsveçrə prezidentləri arasında görüş olub
    12:10 Qafqaz Universiteti bəyanat yayıb
    12:00 Ermənilər təlimə başladılar
    11:38 Uşaqların peyvənd edilməsi haqqında məlumat elektronlaşacaq
    11:25 Le Peni Krıma dəvət etdilər
    11:07 Dövlət departamenti Bakının tələbi ilə həbs edilən bloqqerdən danışıb
    10:55 Qafqaz Universiteti ləğv olunur
    10:46 Amerikalı siyasətçi Rusiyanı Yaxın Şərqdə əsas oyunçu adlandırıb
    10:28 Dollar bu gün neçəyədir?
    10:25 Elmar Məmmədyarov Malayziyaya səfər edib
    10:09 Tramp inauqurasiyanı boykot edənlərə səsləndi: Biletləri qaytarın!
    09:24 Prokurorluğa hücum - 4 nəfər ölüb
    09:12 Van bölgəsində iki terrorçu öldürülüb
    08:58 Ağ Ev: Obama Putini işgüzar adam hesab edir
    00:09 "Vicdanı olan hər kəs konstitusiya dəyişikliklərinə etiraz etməlidir"
    15
    10:24:18
    Noyabr
    3798 nəfər oxuyub

    Anam, babam, bir də Xoşqədəm müəllimə

     

    Uşaqlıqdan mənim üçün məktəb, kitablar, oxumaq, müəllimlərim ayrı bir məna ifadə edib. Pafoslu və şablon çıxmasın, amma onlara müqəddəs varlıqlar kimi yanaşmışam həmişə. Məsələn, evimizdə yas düşərdi, toy olardı, hamı bir-birin ə qarışardı, mən bir oturacaq tapıb kitab-dəftərimi üstünə tökər, yerə çöməlib dərslərimi edərdim. Fikirləşirdim, müəllimimə desəm ki, toyumuz vardı, dərsimi oxumamışam, elə bilər yalan danışıram. Ən çox da bunun üçün özümə əziyyət verirdim. Kimsə kitabımın bir vərəqini cırsa, ondan küsürdüm. Yay tətili boyunca balaca otağımın qapısını bağlayıb növbəti ilin dərslərini oxuyurdum. Müəllimim bunu biləndə sevinəcək deyə düşünürdüm.

     

    Məktəb illərində ikicə dəfə “2”almışam. Bir dəfə riyaziyyatdan, bir dəfə fizikadan. Üçüncü sinifdə müəllim nə illah eləyirdisə, qalıqlı bölməni öyrənə bilmirdim, məni evlərinə də çağırıb başa saldı, yenə bir şey qanmadım. Axırda mənə “2” yazdı, mən onun hesabına qalıqlı bölməni elə həmin gün beynimdə çözdüm. Fizikada da vəziyyət eyni cür olmuşdu. Mənə “2” yazan müəllimlərin heç birindən inciməmişdim. “2” almağa dünyanın sonu kimi baxsam da, haqq eləmişdim. Ümumiyyətlə, mənə görə müəllim şagirdinə haqq eləmədiyini etməzdi, onu incidə bilməzdi. Axı müqəddəs idi: “Allah, anam, babam, müəlliməm, bir də bütün insanlar...”

     

    Sonra universitetə qəbul oldum. Bakı Slavyan Universitetinin jurnalistika fakültəsində oxuyurdum. Rayonda yaşayanda Bakıdan qulağımıza çatan tələbəni sıxışdırmaq, qiymətini kəsmək söhbəti burda yoxuydu, bəxtim gətirmişdi. Oxuyan qiymətini alırdı. Haqq üçün müəllimlərimizin hamısı vicdanlı, tələbəyə can yandıran adamlar idi.

     

    Bircə müəllim yanıltmışdı məni – Xoşqədəm Hidayətqızı. Onun dərsində iki qrupa bölünürdük, o, bizim qrupa dərs demirdi. Amma mənim kurs işi üçün seçdiyim mövzu üzrə rəhbər o idi. Məktəb vaxtındakı həyəcanımı, məsuliyyətimi, özümü anormal dərəcədə əziyyətə salmağımı universitetdə də tərgitməmişdim. Əksinə, daha böyük auditoriya, daha ağır dərsliklər bu hisslərimi daha da artırmışdı. Bunun üstünə baş ağrıları da gəlmişdi, kitabı açan kimi o ağrı da artırdı. Bu ağrılar məni həm də kompleksə salırdı, özümü zəif hiss eləyirdim, bildiyimi də bilmədiyimi sanırdım. Amma nə qədər çətin olsa da, kurs işimi mükəmməl şəkildə yazmalıydım. Tələbə yoldaşlarımızla dərsdən sonra Axundov kitabxanasına gedir, mövzumuz üzrə materiallar toplayırdıq. Onda kompüterim də yox idi, otaq yoldaşlarımdan birinin kompüterində birtəhər yazıb bitirmişdim mövzumu. Xoşqədəm xanım kurs işini təhvil aldı. Bir neçə gün keçdi, indi qiymət almaq vaxtı idi. Əminiydim, yaxşı yazmışdım, “5” alacaqdım. Amma...

     

    – Sevinc, mən kurs işini oxudum. Hətta “Üç nöqtə” də çalışan üç redaktorumuz da oxudu. Hamımız bəyəndik, yaxşı yazmısan, hətta çox yaxşı... Hiss olunur ki, əziyyət çəkmisən, məsuliyyətlə işləmisən. Amma bilirsən... mən bir az eqoist adamam. İndiyə qədər heç kimə “5” verməmişəm. Səndə də bu qaydanı poza bilmərəm...

     

    Necə sarsılmışdım. “5” ala bilməyəcəyimə görə yox... Mənə kurs işini yaxşı yazmadığım, bu işə yaxşı qiymət düşmədiyi deyilə bilərdi. Amma bu deyilmirdi. Deyilirdi ki, sən əziyyət çəkmisən, amma mən sənin əziyyətini yerə vuracam. Çünki xarakterim əksini eləməyə imkan vermir. Həmin sarsıntıyla səsim titrəyə-tirəyə nələr dediyimi xatırlamıram. Amma sonunda Xoşqədəm xanım mənimlə razılaşmışdı: “Düz deyirsən, ilk dəfə bu qaydanı pozacam...”

     

    “İlk dəfə...” Mənə qədər neçə tələbə bu vəziyyətə salınmışdı?..

     

    Sonralar Xoşqədəm xanımı efirdə çox gördüm. Dramatik musiqilərin fonunda insanlıq dərsləri, xeyirxahlıq haqqında gəlişigözəl sözlər... Bu, mənim yaddaşımı oyadırdı, bu səsi eşitmək, o ədalı jestləri görmək istəmirdim. Başa düşə bilmirdim, auditoriyada tələbənin ürəyini qıran, haqsızlıq edən adam başqalarına necə kömək edə bilər? Axı mənə görə adamların ən yaxşısı məktəbdə, universitetdə, auditoriyada olurdu. Yəni adamların ən yaxşısını seçib göndərirdilər ki, gedin uşaqlarımızı həm insan, həm vətəndaş, həm də mütəxəssis kimi yetişdirin. Axı necə ola bilərdi? Başa düşmürdüm...

     

    Yenə başa düşə bilmirəm. Onsuz da cəmiyyətdə nə baş verdiyi bilinmir. SezenAksunun mahnısındakı kimi: “Kıran-kırana”. Onsuz da hamı bir-birinə ilk fürsətdə yalan danışır, kələk gəlir, badalaq vurur, öz mənafeyi naminə hər şeyi yıxıb-keçir. Olmazmı ki, bunu bir də efirdə siz etməyəsiniz? Bu qədər açıq-aşkar, belə olmalıymış kimi... Onsuz da İnsandan, Haqdan uzaqlaşırıq. Bu yolu bir az da siz qısaltmasanız...

     

    ***

     

    Mən Xoşqədəm Hidayətqızının məlum kadrlarına baxmadım. Yenə yaddaşım oyanacaqdı, yenə sarsılacaqdım. Bu dəfə daha çox... Axı mən onu öz adımdan bağışlaya bilərdim, adamları bağışlamaq lazımdır. Amma indi bağışlaya bilmirəm... Çünki o, tək mənim hisslərimlə oynamayıb, o, təkcə bir tələbə qıza haqsızlıq etməyib. Onun eqosu universitet divarlarının o yanında da adamları incidib...  İnciməyin, mən yenə düz deyirəm, Xoşqədəm müəllimə! Özü də bu dəfə bu gerçəyi sizə səsi titrəyən tələbə qız demir. Cəmiyyətin bu günündən, gələcəyindən narahat bir jurnalist, bir vətəndaş, bir ana deyir. Daha ürəkli, daha da əminliklə deyir: Adamları incidirsiniz, müəllimə, bəlkə, yenə qaydanı pozasınız?..

     

     

    Yazarın arxivi