Xəbər haqqında
13 Sentyabr 2017 - Çərşənbə 17:35 1894 nəfər oxuyub
 
Cəfər Axundzadə: Kinostudiya filmləri rəfə qoymaq üçün çəkir?
MÜSAHİBƏ Xəbəri
Cəfər Axundzadə: Kinostudiya filmləri rəfə qoymaq üçün çəkir?

Son dövrlərdə sürətlə artan iqtisadi böhran nəticəsində Azərbaycanda əksər sahələr ciddi maliyyə problemi ilə üzləşəndə kommersiya kinosu gözlənilmədən inkişaf eləməyə başladı. Çoxlarının ona “müvəqqəti bum” diaqnozu qoymağına, hər an qəfil başladığı kimi də qəfil dayanmasını gözləməyinə baxmayaraq, kommersiya kinosu get-gedə daha da irəliləyir, yeni filmlərin də, onların tamaşaçılarının da sayı artır. Bu proses necə başladı? Hər şey adi təsadüf idimi, yoxsa qanunauyğunluq? 
 
 
Xeber365.com-un suallarına “CinemaPlus” kinoteatrlar şəbəkəsinin icraçı direktoru, “Cinema Distribution” distribyutor şirkəti və “Cinemazadeh” prodakşn şirkətinin direktoru,  ssenarist, rejissor və prodüser Cəfər Axundzadə cavab verir.  
  
 
 
 
- Cəfər bəy, bu il dövlət büdcəsindən Azərbaycan kinematoqrafiyasına ayrılan vəsait 6 milyondan bir milyona endirildi, kinonun taleyi naməlumdu. Amma eyni vaxtda kommersiya kinosu inkişaf etməyə başlayıb. O qədər çox film çəkilir ki, bəziləri, ümumiyyətlə, diqqətdən kənarda qalır. Bu, sadəcə təsadüfdümü, yoxsa qanunauyğunluq? 
 
 
- Mənim fikrimcə, bu normal prosesdir və bütün dünyada kinematoqrafiya bu mərhələdən keçib. Bizdə isə bu, daha sürətlə baş verir. Dövlət büdcəsindən maliyyələşən filmlərə gəldikdə isə, bu filmlər də ya kommersiya məqsədli olmalıdır, ya da ölkənin imicinin yüksəldilməsinə, tanınmasına xidmət etməlidir.
 
 
- İkisi paralel mövcud ola bilməzmi?
 
 
- Nadir hallarda...  Bizim filmləri qoyuram bir qırağa, bütün dünyada festivallarda yer alan filmlər, adətən, kommersiya baxımından sərfəli layihələr olmur.  Məsələn, Nuri Bilgə Ceylanın filmlərinə Türkiyədə heç kim baxmır. Amma Türkiyə dövləti yenə də onun filmlərinə maliyyə ayırır, çünki ölkəni bütün dünyada tanıdır.
 
 
- Ancaq Türkiyədə müəllif kinosunu göstərən xüsusi kinoteatrlar da var... 
 
 
- Var, amma onlar sadəcə ölkənin imici üçündü. Amma bizdə .... Mədəniyyət və Turizm Nazirliyinə, kinostudiyaya bütün hörmətimə  rəğmən, çəkilən filmlər nə ölkənin imicini qorumağa yarayırlar, nə də kommersiya xarakteri daşıyırlar. Mən bilmirəm, onları niyə çəkirlər... Rəfə qoymaq üçünmü?  Biz “CinemaPlus” kinoteatrlar şəbəkəsi olaraq son illərdə “Azərbaycanfilm”də istehal olunmuş bütün filmləri göstəririk. Hətta onlar bizə müraciət eləməyəndə özümüz zəng vurub soruşuruq ki, təzə nə film var, verin, biz də göstərək. Ancaq nəticə yoxdu. Desək ki, azərbaycanlı tamaşaçı milli kinoya baxmır, yanlış olar. Kinoteatrların statistikasına görə, bu gün birinci yerdə Azərbaycan filmləri gəlir, sonra türk, sonra Hollivud filmləri və s. Azərbaycan kommersiya filmləri o qədər populyarlaşıb ki, artıq türk filmlərinə gələnlərin sayı iki dəfə azalıb. Və bu, məni sevindirir, çünki mən vətənpərvərəm.
 
 
- Elə mən də bunun səbəbini sorşuram. Necə oldu ki, bütün ölkə böhrandan əziyyət çəkəndə kommersiya kinosu inkişaf etməyə başladı? 
 
 
- Bunun səbəbi çox sadədi. Belə bir məsəl var - lazımi vaxtda lazımi yerdə olmaq...  Məncə, səbəb prokatda uğur qazanan ilk kommersiya filmləri – “Xoxan” və “My name is İntiqam”dı... Təbii ki, mən bu filmlərdə yüksək bədii keyfiyyət axtarmıram, heç lazım da deyil. Bu, kommersiya kinosudu, o, bütün dünyada belədi. “Xoxan” çəkiləndə uşaqların pulu yox idi. Beş- altı nəfər – Orxan Mərdan, Zaur Mirzəzadə, Fərda Xudaverdiyev, Elməddin Cəfərov, Samir Kərimoğlui yığılıblar və nəsə eləmək istəyiblər. Təkcə entuziazmla. Digər tərəfdən yerli tamaşaçı da Azərbaycan kinosu üçün darıxmışdı. Üstəlik rus dilini bilməyən böyük bir nəsil yetişmişdi. Bu pisdi, ya yaxşı-  başqa məsələdi, amma bilmirlər və bilmək məcburiyyətində də deyillər. Bu nəsil öz dilində filmə baxmaq istəyirdi. Ona görə də “My name is İntiqam” yerinə düşdü. Ardınca “Xoxan” çıxdı.  O uşaqlara “çox sağ ol” demək lazımdı. Çünki onlar Azərbaycan tamaşaçısını Azərbaycan filminə inandırdılar və kinoteatra geri qaytardılar. Proses bu iki filmlə başladı.  Bəlkə onlar özləri də belə nəticə gözləmirdilər, amma bunu elədilər. Bu gün baxış rekordunu “İLK media”nın (“BozbaşPictures”) filmləri vurur. Hətta Hollivud filmlər də onlardan geri qalır.
 
 
 
 
- “Xoxan” filminin prokatdan 400 min manat gəlir toplaması barədə deyilənlər nə qədər həqiqətə uyğun idi?
 
 
- Mən həm də distryubyutor şirkətinin baş direktoruyam. Odur ki, bu informasiyanı bilsəm belə, yaya bilmərəm. Belə şeylər sivil şəkildə, bütün dünyada olduğu kimi açıqlanmalıdı. Məsələn, Türkiyədə “box-office” deyə bir sayt var. O saytdan istənilən filmin büdcəsi  və gəlirləri barədə məlumat tapa bilərsiz. İMDB var, Rusiyada “Kinopoisk” var. Ancaq bizdə kim nə xərclədi, nə qazandı, gizlədir. Bunun da səbəbləri var. Çünki bu sistem Azərbaycan üçün yenidi. Əvvəllər ancaq dövlət kinosu vardı və hər şeyi dövlət özü tənzimləyirdi. İndi isə müstəqil fəaliyyət göstərən kommersiya kinosu var. Vergilər Nazirliyi kimi dövlət strukturları isə bunu başa düşmürlər.  Onlar elə bilirlər ki, filmdən 100 min qazanılıbsa, aparıb onun mənfəət vergisini ödəmək lazımdı. Halbuki 100 min qazanılıbsa, 101 min də xərclənib. Gərək istehsalçı əvvəlcə həmin 101 mini çıxartsın ki, sonra  vergisini də ödəsin. Əfsus ki, bizim vergilər idarəsi bunu başa düşmür. Ümumiyyətlə, proseslə maraqlanmır, araşdırmırlar. Məsələn, “CinemaPlus” beynəlxalq “RentTrack” şirkətinə bağlıdı. Burda satılan hər bilet barədə onlara avtomatik məlumat gedir. Biz “Wolt Disney”, “Warner Brathers” kimi şirkətlərə hesabat veririk.  Vergilərdən gəlib soruşurlar ki, sizdə məsələn, “Maşınlar” animasiya filminə 500 min bilet satılıb, niyə vergisini ödəmirsiz?  Başa sala bilmirik ki, biz istehalçı deyilik, dağıtımçıyıq, yalnız dağıtımdan qazandığımız 3-5-in mənfəət vergisini ödəyə bilərik, qalan pul “Wolt Disney”indi. Studiya o filmləri bizə təmənnasız verir, biz isə hələ kontentin təhlükəsizliyinin, bilet satışının, reklamının, sosial mediada təbliğinin təşkili üçün də əlavə vəsait ayırmalıyıq – bu da artıq xərclərdir.
 
 
- Yaşlı kinematoqrafçılar kommersiya kinosuna qarşı çıxırlar, onun sənətə zərər vurduğunu deyirlər. Kinostudiyanın direktoru da müsahibələrinin birində hazırda kommersiya kinosunda baş verənlərin ötəri olduğunu, bu bumun tezliklə yatacağını bildirmişdi. Siz bu prosesi necə dəyərləndirirsiniz? 
 
 
- “Uzun ömrün akkordları” filmində çox sevdiyim bir epizod var: “Leyli Məcnun”un premyerasından sonra Üzeyir bəy hirsli-hirsli otaqda var-gəl eləyir. Hüseynqulu Sarabski içəri girir və ondan niyə hirsləndiyini soruşur.  Üzeyir bəy də əlindəki afişanı göstərir və “buna bax, gör, nə günə qaldıq ki, bərbər Ağahüseyn də opera yazmağa başlayıb” deyir. Təbii ki, qeyri-peşəkarların axını var. “Xoxan”la “İntiqamın” uğurundan sonra bankirlərdən tutmuş limonad sexi sahibinə qədər hər kəs kino çəkmək istəyir. Tələb yarananda hətta şarlatanlar da bundan istifadə eləməyə başlayır.  Lakin artıq ələnmə başlayıb.  Keçən il çoxlarının filmi batdı. Burda dava salanlar vardı, çünki filmlərini götürmürdük. Bizi Azərbaycan kinosunu məhv eləməkdə suçlayırdılar. Əksinə, mənim ixtiyarım yoxdu ki, yerli filmlərə inanmış, sevmiş tamaşaçıları təzədən kinoteatrlardan küsdürüm. Bu gün yaxşı bir film olanda zalda boş yer qalmır. Tutaq ki, bir dəfə pis filmi qoydum ki, beş köpük qazanacam... Amma bunun  tərs üzü də var. Bir dəfə gəldiniz, Azərbaycan filminə bilet aldınız, film yaxşı olmadı, çıxdınız getdiz, iki dəfə... Üçüncü dəfə daha gəlməyəcəksiniz, axı! Əgər biz keyfiyyətsiz filmlər göstərsək, Azərbaycan kinosu bitəcək. Ona görə də  artıq yeni filmlər ələnir. 
 
 
 
 
- Bir açıqlamanızda demişdiniz ki, bu ildən etibarən seçim aparacaqsınız.  Bu seçim hansı prinsiplər əsasında olacaq? Yəni konkret siz, burda oturan heyət seçəcək, yoxsa foks-qruplar təşkil olunacaq?
 
 
- Təəssüf ki, bədii şura saxlamağa  nə imkanımız var, nə də sovet qaydalarına qayıtmaq istəmirik.
 
 
- Amma foks-qruplar hər yerdə var...
 
 
- Keçən ildən etibarən bizim holdinqin nəzdində “Cinemazadeh” adlı şirkət yaradılıb. “Cinemazadeh” Azərbaycanda ilk dəfə olaraq kinoteatrlar üçün filmlərin peşəkar dublyajı, eyni zamanda həm də film istehsalı ilə məşğul olur. Şirkətdə son dərəcə peşəkar heyət fəaliyyət göstərir. Baş redaktorumuz Xətai Əli, ssenaristlərimiz, post-prodakşn müdirimiz, rejissor Vüqar İslamzadə,  prodüserlərdən Torxan Dadaşov, Zaur Mirzəzadə... Foks-qrupumuz onlardan ibarətdi. Oturub filmləri bir-bir izləyirik, məsləhətləşirik.
 
 
- Yəni foks-qrup “Cinemazadeh”in öz heyətidi. Qeyri-obyektivikdə ittiham olunmaqdan qorxmursunuz? Adətən, foks-qruplar tamaşaçılardan ibarət olur.
  
 
- Ən yaxşı tamaşaçı foks-qrupu filmin bir həftəlik prokatıdı. Hələlik, allaha şükür ki, böyük səhvimiz olmayıb. O ki qaldı, qərəzə, ya da qeyri-obyektivliyə, nə burda, nə də “Cinemazadeh”də olanlar qohum-əqrabam deyil. Hamısı peşəkarlardı.
 
 
- “Pərdə” filmi ekranlara çıxana qədər  kommersiya kinosunda işləyən bütün prodüserlər, rejissorlar bir ağızdan deyirdilər ki, yerli tamaşaçı  komediyadan başqa heç nəyə baxmır. Ancaq  “Pərdə”dən sonra janr dəyişikliyi başladı, “Hənnas”, “Don Marleoni” çəkildi. Tamaşaçının başqa janrlarda çəkilən filmlərə münasibəti necədi?
   
 
- Lap yaxşı. Azərbaycanlı tamaşaçının istənilən digər ölkələrin tamaşaçıları qədər, bəlkə də onlardan daha çox zövqü də var, mədəniyyəti də, savadı da.  Lakin biz ona düzgün məhsul verməliyik.  Televiziya, kino, ədəbiyyat- bunların hamısı tamaşaçının, oxucunun zövqünü formalaşdırır. Bu gün biz güldürməyi bacarırıq. Bəzən.. Amma dram çəkməyi hələlik bacarmırıq. Ortaya yaxşı dram filmləri qoysaq, onlara da baxacaqlar.  Məsələn, bir neçə qorxu filmi çəkilmişdi bu vaxta qədər. Ancaq “Hənnas” onlardan bir pillə yuxarı çıxdı və baxıldı. 
 
 
 
 
- Mən içəri girəndə əməkdaşınıza filmdə erməni adının olub-olmamasına diqqət yetirməsini tapşırdınız. Olanda titrlərdən silirsiniz? 
 
 
- Biz elə filmləri almırıq. Hətta Hollivud filmlərində belə rejissor erməni əsilli olanda o filmdən imtina eləyirik. Bu bizim özümüzə qoyduğumuz qaydadı. Biz müharibə şəraitində yaşayan ölkəyik.
 
 
- Filmləri alanda tamaşaçı tələbinin arxasınca gedirsiniz, yoxsa özünüz də onlara nəsə təklif eləməyə, zövqünü formalaşdırmağa çalışırsınız? 
 
 
-  Hər ikisini eləməyə çalışırıq.  Məsələn, keçən il biz əfsanəvi “Azərbaycan” kinoteatrını sıfırdan restavrasiya elədik.  Açılış günü Emir Kusturitsanın “Səma yolu ilə” filmini göstərdik. Onu  götürəndə bizə deyirdilər ki, gəlib baxan olmayacaq. Dedik ki, eybi yox, qoy, beş-on nəfər gəlsin. Sabah onlar da beş-on nəfər gətirəcəklər. Elə də oldu.  Biz sənət filmləri də göstərmək istəyirik, özümüz müraciət edirik istehsaçılara. Ancaq həmişə alınmır. Məsələn, Zvyaqintsevin “Sevgisizlik” filmi üçün şəxsən özüm müraciət elədim, amma vermədilər. Dedilər ki, “Sevgisizlik”, kommersiya filmi olmadığına görə Azərbaycan prokat baxımından bizə maraqlı deyil, gəlirdən çox xərci olacaq. Bir də Konçalovskinin “Cənnət” filmini ala bilmədik. Bizim müəllif filmlərini 7-8 seans göstərmək lüksümüz yoxdu, kinoteatrı ziyana sala bilərik. Ona görə də üç seans üçün istəmişdik. Razı olmadılar. Amma inanıram ki, bu ay Peterburqda keçirilən “Kino Ekspo” forumunda bu problemləri həll eləyə biləcəyik. Yəni biz müəllif kinosuna yer ayırmağa çalışırıq, ancaq çətinliklər çoxdu. Məsələn, filmlərə subtitrlər qoyulmalıdı. İstehsalçı studiya bunu eləmir, biz də orijinal dildə göstərmək üçün nazirlikdən prokat vəsiqəsi ala bilmirik. Düzdü, keçən il Mədəniyyət nazirliyi bizə güzəşt elədi. Hər kinoteatrda bir zalı beynəlxalq zal elan eləmişik, orda filmləri subtitrsiz göstərə bilirik.  
 
 
- Təxminən, bir neçə ay əvvəl belə bir xəbər yayıldı ki, kinoteatr şəbəkələri yerli istehsalçıların qarşısında eksklüziv nümayiş tələbi qoyub. Yəni bir şəbəkədə nümayiş olunan film digərində göstərilməməlidi...
 
 
- Bu barədə artıq bir ildi danışılır. Kanallar da gəlib çəkdilər. Çox qarışıqlıq yaranmışdı, hərə bir söz deyirdi. Mən o vaxt hər şeyi izah elədim. Biz dağıtım şirkəti olaraq bir şəbəkə ilə bəzi problemlər yaşayırdıq. Həm ödəniş, həm filmlərin səbəbsiz nümayişdən qaldırılması və s... Bütün müqavilələri pozurdular. Ona görə də bu ilin martında “Bayram axşamı” filminin nümayişi zamanı qərara gəldik ki, artıq həmin şəbəkə ilə əməkdaşlığımızı dayandıraq. Amma digər kinoteatrlarla  işləyirik, film də veririk, film də alırıq.  Digər tərəfdən baxanda bütün dünyada bu təcrübə var: bir dağıtım şirkətinə film verirsənsə, bu, eksklüziv olur. Keçən il bir filmi eksklüziv olaraq bizim şəbəkəyə vermişdilər. Sonra gördüm, o birində də göstərilir. Axı, müqavilə imzalanıb, möhür basılıb.  Deyir ki, həll eləyərik də. Axı, belə olmur! Onda mən də müqaviləni pozuram. İnsanlar qayda-qanuna öyrəşməlidilər.
 

 
 
- Bu şəbəkələr müəllif, art-house filmləri üçün ixtisaslaşmış kinoteatrlar yarada bilməzlərmi? 
 
 
- Təəssüf ki, yox.  Birinci ona görə ki, hətta kommersiya filmlərinin də əksəriyyəti təkcə entuziazmla istehsal olunur. Bu sahədə heç kim böyük pul qazanmır, ancaq xərclərini ödəyir və özünün əyər-əskiyini tamamlayır.  Azərbaycan kiçik ölkədi və əhalimiz azdı. Ən çox baxılan film belə arzuolunan tamaşaçı sayını toplaya bilmir. Bunun üçün potensialımız yoxdu.  Əgər kommersiya filmi maksimum bu qədər tamaşaçı toplayırsa, deməli, sənət filminə 100-150 nəfər gələcək. Bir kinoteatrın sıfırdan müasir texnika ilə təchiz olunması çox bahalı əməliyyatdı. Bunu eləyib, sonra kinoteatrı boş saxlamaq mümkün deyil. Məsələn, biz müəllif kinosu göstərəndə üç seansa üç adam ya gəlir, ya gəlmir. Onun xərclərini digər zalların dolması ilə kompensasiya edirik. Amma ayrıca kinoteatrda bu imkansızdı, müflis olar. Bizim butik kinoteatr açmaq ideyamız vardı. Ancaq onda da istehsalçı bizə ciddi yanaşmayacaq. Yenə deyirəm, milli filmlərə mütləq yer ayırırıq. Hər il avqustun 2-də milli film göstəririk, Azərbaycan kinosu həftəsi keçiririk, yeni filmlərin təqdimatı üçün müraciət eləyənlərə yox demirik.      
  
 
- Bayaq “Cinemazadeh” şirkətinin adını çəkdiniz. Tamaşaçının dublyaj olunan filmlərə münasibəti necədi?
 
 
- Bir il bu işlə məşğul olduq. İlin sonunda gördük ki, dublyaj kommersiya baxımından sərfəli layihə deyil, amma davam etdirmək istəyirik, çünki əvvəl-axır bunu etməliyik. Biz müstəqil dövlətik, öz dilimiz var. Dörd milyonluq Gürcüstan filmlərə öz dilində baxır. Bəs niyə biz- 9-10 milyonluq Azərbaycan rus, ingilis - hər dildə baxırıq, öz dilimizdən başqa? Ona görə də biz dublyaj işini davam etdirəcəyik. Hətta öz ziyanımıza olsa da... Əvvəl-axır bu iş öz bəhrəsini verəcək. Ən azından, gələn bir də gəlir. Inanıram ki, bundan sonra dublyaj etdiyimiz filmlərin daha çox tamaşaçısı olacaq. Indi bir az problem var. Məsələn, mən kassanın yanında dayanıb müşahidə eləyirəm. Uşaq rus dilini bilmir, valideyn onu rusca baxmağa məcbur eləyir. Uşaq girir zala, oynayır, gəzir. Ona maraqlı deyil, çünki başa düşmür. Mən də belə valideynləri anlamıram. Niyə uşaqların anladıqları şeyə baxmalarına və zövq almalarına imkan vermirlər? Yeri gəlmişkən, biz peşəkarları bu sahəyə qaytarmağa çalışırıq. Fuad Poladovu, Nəcibə Hüseynovanı, digər tanınmış, bu sahədə təcrübəsi olan sənətkarlarımızı dəvət eləmişik. 
 
 
- Bildiyim qədərilə, “Cinemazadeh” həm də film istehsalı ilə məşğul olur...
 
 
- Bəli. İlk işimiz “Kəklikotu” adllı kommersiya layihəsi oldu. Hazırda montajdadı. Keçən il “Cinemazadeh”in Türkiyə şöbəsi açılıb, artıq istehalata başlamışıq.  İlk filmimiz “Çatkapı aşk” adlı romantik komediya Türkiyədə çəkildi, o da montajdadır. Sırf Azərbaycan layihəsidi, müşətərək deyil, hərçənd, demək olar ki, bütün heyət Türkiyədəndi. Süjetdə Azərbaycan xətti də var. Baş rollardan birini Elməddin Cəfərov oynayır. Paralel olaraq, orda  ikinci layihəyə başlayırıq. Əbdül Mahmudovu, Nigar Camalı və yeni ulduzumuz, vayner Əlixan Rəcəbovu  dəvət eləmək fikrimiz var. “Təhmin və Zaur” adlı yerli komediya çəkmişik. O da montajdadı. Rejissoru Zaur Mirzəzadədi. Baş rolları Fərda Amin, Elcan Rəsulov və Kəmalə Piriyeva oynayır. Fərdanın qəhrəmanı Zaur naqolay adamdı. Bir gün qoruyucu mələyi  Təhmin ona yardıma gəlir. Hal-hazırda “Toydan sonra nağara” adlı filmin çəkilişləri gedir. Bunlardan əlavə iki böyük layihəmiz var – birini, inşallah, bu qış çəkmək istəyirik. Qarabağ mövzusunda da bir layihəmiz var, ağır bir dramadı. Hələlik detallara varmaq istəmirəm, amma Qarabağda əhalisi təxliyyə olunmuş kənddə unudulan bir neçə insan haqqındadı. Məncə, çox maraqlı olacaq. Hazırda Aqil M.Quliyevlə birlikdə ssenari üzərində işləyirik. Ola bilsin ki, daha peşəkar kinodramaturqlardan da yardım istədik.  Ancaq belə filmlərə dövlət dəstəyi lazımdı. Kommersiya filmlərini özümüz də çəkə bilirik.  Ölkədə Kino Fondu yaradılmalıdı. Rusiyada, eləcə də başqa ölkələrdə nazirlik ssenari yazmır, nə də seçmir. Rusiyada çalışdığım zaman bir faktı görüb çox pis olmuşdum. Qazaxıstan dövləti ÜDKİ-nin (Ümumrusiya Dövlət Kinematoqrafiya İnstitutu) bir korpusunu təmir etdirib. Ancaq qazax tələbələri yaşayır orda. Qazaxstandan ildə, ən azı, on tələbə gəlib oxumalıdı ÜDKİ-də. Amma Azərbaycandan tələbə yoxdu orda. Məsələn, biz bu il bir aktyoru İrana təhsil almağa göndərəcəyik. Adını çəkməyəcəm. Bəlkə rejissor da göndərdik, ya da başqa ixtisaslar üzrə kadrlar. Kommersiya filminin də savadlı kadrlara ehtiyacı var.
 
 
- İrana niyə? Aktyorun öz istəyidi?
 
 
- Birincisi, İranda güclü aktyor məktəbi var. İkincisi, bəlkə gələn il elə imkanımız olar ki, kimisə Nyu-York məktəbinə göndərərik. Hərçənd belə şeyləri dövlət də eləyir. Biz də imkan daxilində ölkəmizə dəstək oluruq. Amma dublyaj işində heç kim bizə dəstək olmadı. Heç kim! Başqa kinoteatrlara, şəbəkələrə müraciət elədik ki, gəlin, birlikdə görək bu işi. Nəinki dəstək olmadılar, əksinə əleyhimizə kampaniyaya başladılar.
 
 
 
- Cəfər bəy, “Vətən” kinoteatrının təmiri ilə də “CinemaPlus” şəbəkəsi məşğul olur? 
 
 
- Belə bir fikrimiz var idi. Mədəniyyət və Turizm nazirliyinə bununla bağlı müraciət də eləmişdik. İstəyirdik, öz hesabımıza restavrasiya edək, yenidən kinoteatr kimi fəaliyyət göstərsin. Təəssüf ki, bu layihə baş tutmadı. Nüansları dəqiq bilmirəm, amma deyəsən, ora artıq özəlləşdirilib və daha kinoteatr olmayacaq.
 
 
 
 
Mənbə: Müəllif: Aygün Aslanlı
Cəfər, Axundzadə:, Kinostudiya, filmləri, rəfə, qoymaq, üçün, çəkir?, ,
Xəbərin videosu
Şərhlər
Haber Yazılımı